Historia

Pierwsza wzmianka na temat starożytnej osady Inaronia, pochodzi z mapy Tabula Peutingeriana, z pierwszej połowy IV wieku. Było to wówczas miejsce postoju, na drodze przybrzeżnej z Salony do Narony. W aktach soboru w Salonie (Solin) z dnia 4 maja 533 roku, wskazano Muccurum jako miejsce, w którym została założona diecezja. W itinerarium z Rawenny z VII wieku, osada wspomniana jest jako Aronia id est Mucru. W okresie średniowiecza Makarskę odnotowano pod nazwą Mokron. W tym okresie był to powiat, który pozostał w składzie księstwa Neretwańskiego, stając się potęgą morską. Doża wenecki Pietro Candiano przybywając pod Mucules, 18 września 887 roku, poniósł klęskę w wielkiej bitwie morskiej. W kolejnych stuleciach, w toczących się walkach o władzę, rejon ten przechodził z rąk do rąk. Panowanie nad nim, sprawowali na przemian książęta z Bribiru, bośniacko-hercegowińscy panowie, królowie węgiersko-chorwaccy i Wenecja. Pierwsze wzmianki o dzisiejszej nazwie Makarska, pojawiły się w 1502 roku. Za czasów okupacji tureckiej, była ona ośrodkiem prowincji Primorje. W mieście powstały wówczas trzy obronne wieże. Makarska została przyłączona do Republiki Weneckiej w 1684 roku. Podczas stuletniego panowania weneckiego, stworzone zostały fundamenty przyszłego miasta. W okresie kolejnych stu lat, pod francuskimi i austriackimi rządami, miasto doświadczyło kulturalnego i gospodarczego rozwoju.

Począwszy od starożytnych szlaków iliryjskich, rzymskich rustykalnych willi na prowincji, średniowiecznej morskiej potęgi- powiatu Mokron, tureckich murów i weneckiego barokowego miasteczka, poprzez austro-węgierski letni kurort, aż po dziś dzień, dzieje Makarskiej są nierozłącznie związane z jej zjawiskową przyrodą. Opowieść o historii miasta przewija się przez klasztor Franciszkanów, kościół katedralny św. Marka, kościół św. Filipa i Jakuba, sanktuarium Vepric, plac Kačić, muzea i galerie, przez kamienne uliczki, rynki, plaże, przez gaje i szczyty górskie.